Όταν ακόμη και η σιωπή σωπά,
τι μένει άραγε;
Όταν η άλαλη κραυγή
τα τείχη της ψυχής συνθλίβει,
μπορείς ακόμη άνθρωπος να μείνεις;
Κι όμως…
η σιωπή δεν έρχεται
χίλια κομμάτια να σε κάνει.
Δεν φέρνει μόνο χάος και ερημιά.
Έρχεται για να σου δώσει χρόνο,
για να συνθέσεις ξανά
τα σπασμένα σου κομμάτια
που κείτονται βαριά μέσα σου.
Το ξέρω.
Φοβάσαι.
Όσοι περπατήσαμε
τον δρόμο της αναζήτησης,
τρέμαμε σαν ψάρια έξω από το νερό.
Κι όμως, κάθε βήμα
νερό ιαματικό γινόταν
πάνω στα ξεραμένα χείλη.
Ψάχνεις να ξεφύγεις.
Μα ποτέ πολύ μακριά δεν μπορείς να πας.
Τα εσωτερικά δεσμά
θα πάλλονται πάντα κρυφά μέσα σου
και ξανά στην αφετηρία θα βρεθείς,
με τη μνήμη σου κενή,
να αναρωτιέσαι πού να πας
και πώς τον ορίζοντα θα βρεις.
Όσο τη διαφυγή κυνηγάς,
το κορμί σου θα ματώνει
πάνω στην ξερολιθιά
και την ψυχή σου θα τη χάνεις
στάλια στάλια
Κοίτα τον εαυτό σου στα μάτια, αδελφέ.
Τη λάμψη των ματιών σου βρες
πριν το σκοτάδι την καταπιεί
Και στην άγονη γη χαθείς
Γιατί μόνο εκεί
τον δρόμο σου θα βρεις.
Ιωαννα Μπρατη
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος κουράζεται όχι μόνο επειδή έζησε πολλά, αλλά επειδή κράτησε μέσα του περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να αντέξει.
Σκέψεις που δεν ειπώθηκαν, φόβοι που έμειναν σιωπηλοί, πληγές που κρύφτηκαν πίσω από την ανάγκη να συνεχίσει να φαίνεται δυνατός και απόρθητος.
Κάποτε όμως έρχεται μια περίοδος όπου ο εσωτερικός θόρυβος γίνεται τόσο δυνατός που συνεθλίβη, τότε η ψυχή αρχίζει να ζητά σιωπή και γαληνή. Όχι γιατί αποζητά να απομονωθεί, αλλά γιατί ποθεί να μπορέσει να ακούσει ξανά τον εαυτό της.
Ο Rainer Maria Rilke έγραφε πως «ίσως όλοι οι δράκοι της ζωής μας να είναι πριγκίπισσες που περιμένουν να μας δουν γενναίους και όμορφους έστω μία φορά». Ίσως λοιπόν αυτό που φοβίζει περισσότερο τον άνθρωπο να μην είναι πάντα το σκοτάδι καθαυτο, αλλά η στιγμή που θα χρειαστεί να συναντηθεί μαζί του.
Και ο Friedrich Nietzsche έλεγε πως «όποιος έχει ένα γιατί να ζει μπορεί να αντέξει σχεδόν κάθε πώς».
Ίσως τελικά η εσωτερική αναζήτηση να είναι ακριβώς αυτό, η προσπάθεια του ανθρώπου να μη χάσει το γιατί του μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τον σπρώχνει να απομακρυνθεί από τον ίδιο του τον εαυτό.
Το ποίημα αυτό μιλά για εκείνη τη λεπτή διαδρομή ανάμεσα στη φυγή και στην επιστροφή. Για τη στιγμή που ο άνθρωπος, ακόμη και πληγωμένος, αποφασίζει να κοιτάξει ξανά μέσα του και να μαζέψει ένα ένα τα κομμάτια της ψυχής του πριν χαθούν μέσα στο σκοτάδι.