Όλοι μέσα μας έχουμε έναν Κάιν και έναν Άβελ.
Δύο δυνάμεις που δεν είναι εχθροί αλλά αντίρροπες ενέργειες που συνυπάρχουν.
Δεν πρόκειται για την κόλαση και τον παράδεισο αλλά ούτε για το καλό και το κακό με τη θρησκευτική έννοια.
Πρόκειται για μια εσωτερική διαδικασία.
Η βιβλική αφήγηση της Βίβλου μιλά για τον Κάιν που σκοτώνει τον Άβελ.
Στην ψυχολογική ανάγνωση όμως που θα κάνουμε μαζί θα σας πρότεινα να μην το δείτε ως φόνο αλλά ως μια εσωτερική ρήξη
Ο Κάιν είναι η οργή, η ζήλια, η αίσθηση αδικίας.
Ο Άβελ είναι η αθωότητα, η καθαρότητα, η ευγένεια της ψυχής.
Και οι δύο γεννιούνται από την ίδια μήτρα.
Αυτές οι δυνάμεις δεν είναι εξωτερικές.
Ενοικούν μέσα μας.
Συγκρούονται.
Δοκιμάζουν τα όριά μας και τις αντοχές μας καθημερνά.
Μέσα από αυτόν τον αγώνα ωριμάζει η ψυχή.
Μαθαίνει να επιλέγει η προσωπικότητα.
Το να διακρίνουμε το προσωπικό μας σκοτάδι και το φως μας φέρνει αντιμέτωπους με το τι σημάνει ενηλικίωση.
Η πρώτη παρόρμηση, όταν το τραύμα ουρλιάζει μέσα μας, είναι να επιτεθούμε.
Να κατηγορήσουμε.
Να τιμωρήσουμε.
Εκεί γεννιέται ο εσωτερικός Κάιν.
Αλλά υπάρχει και μια δεύτερη επιλογή.
Η επιλογή μετά από αυτό το εσωτερικο ουρλιαχτό.
Η στιγμή της παύσης.
Η στιγμή που μπορούμε να δείξουμε έλεος και συμπόνια για τον προσωπικό μας αγώνα.
Έλεος στην προσωπικότητα που αγωνίζεται.
Στο τραυματισμένο παιδί μέσα μας.
Στην πλάση που βρίσκεται τριγύρω μας.
Σε κάθε έμβιο ον.
Μόνο σε αυτό το σημείο μπορούμε να κατανοήσουμε τη βαθύτερη διαφορά του εσωτερικού μας Κάιν και Άβελ:
η διαφορά δεν είναι ηθική.
Είναι ζήτημα ωριμότητας.
Ωριμότητα να τα δούμε και τα δύο.
Να μην αρνηθούμε κανένα.
Να μην ταυτιστούμε τυφλά με κανένα από αυτά .
Και κυρίως
να αναλάβουμε την ευθύνη και τον δυο όψεων.
Όχι μέσα από τεχνικές.
Όχι μέσα από έθιμα.
Όχι μέσα από θρησκευτικές παραδόσεις.
Αλλά απλά σαν άνθρωποι με επίγνωση.
Η αληθινή πνευματικότητα δεν είναι η εξάλειψη του Κάιν.
Είναι η μεταμόρφωσή του.
Είναι η κατανόηση ότι η βία του γεννιέται από πληγή, και αυτή η πληγή δεν θα σταματήσει να αιμορραγεί ποτέ αν δεν εμβαθύνουμε μέσα σε αυτήν.
Αυτος είναι ο μονος τρόπος θεραπείας της
Όταν μπορούμε να σταθούμε μπροστά στο σκοτάδι μας χωρίς να το αρνηθούμε,
όταν μπορούμε να κοιτάξουμε την οργή μας χωρίς να την εκτονώσουμε πάνω στους άλλους,
τότε ο Κάιν δεν σκοτώνει τον Άβελ.
Τότε οι δύο αδελφοί συνυπάρχουν.
Και η ψυχή ωριμάζει.
Η διαδρομή από την παρόρμηση στην επίγνωση είναι το αληθινό μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Και σε αυτή τη διαδρομή δεν χρειάζεται να γίνουμε άγιοι.
Χρειάζεται να γίνουμε αληθινοί.
Να αντέξουμε να δούμε το σκοτάδι μας.
Να επιλέξουμε το φως μας.
Ξανά και ξανά.
Γιατί κάθε μέρα γεννιούνται μέσα μας
ένας Κάιν
και ένας Άβελ.
Και κάθε μέρα
η ψυχή μας μαθαίνει.