Μια ψυχολογική ανάγνωση της μετάβασης, της αβεβαιότητας και της σιωπηλής ωρίμανσης
Η Νέα Χρονιά συχνά παρουσιάζεται ως αφετηρία.
Όμως στην ψυχική εμπειρία των ανθρώπων, σπάνια λειτουργεί ως αρχή.
Πιο συχνά μοιάζει με κατώφλι.
Έναν ενδιάμεσο χώρο όπου το παλιό δεν έχει τελειώσει και το καινούριο δεν έχει ακόμη μορφή.
Έναν χρόνο «ανάμεσα».
Και αυτός ο χρόνος, όσο αμήχανος κι αν είναι, είναι βαθιά ψυχολογικός και χρειάζεται να τον σεβαστούμε.
Στην ψυχολογία, οι μεταβατικές φάσεις δεν είναι παθητικές.
Δεν είναι παύση αλλά ανασκόπηση .
Είναι ο χρόνος που χρειάζεται το άτομο για να αφομοιώσει τη διαδικασία της εσωτερικής διεργασίας που έχει προηγηθεί.
Εκεί όπου:
οι βεβαιότητες χαλαρώνουν
οι παλιές ταυτότητες δεν «κολλάνε» πια
αλλά οι νέες δεν έχουν ακόμη γεννηθεί
- οπου το άτομα αναρωτιέται, στοχάζεται, ανακεφαλαιώνει.
Πολλοί άνθρωποι βιώνουν αυτή την περίοδο ως σύγχυση ή στασιμότητα.
Όμως στην πραγματικότητα, πρόκειται για αναδιοργάνωση της ψυχής για υπαρξιακή ενδοσκόπηση.
Η Νέα Χρονιά συχνά φέρνει αυτό ακριβώς:
όχι ώθηση μόνο προς τα εμπρός, αλλά και διάλυση όσων δεν μπορούν πια να συνεχιστούν με το μοτίβο που λειτουργούσαν εως τώρα .
Ένα στοιχείο που σπάνια αναγνωρίζεται είναι ότι η κόπωση που κουβαλάμε δεν είναι μόνο προσωπική.
Είναι και συλλογική.
Ζούμε σε μια εποχή διαρκούς εγρήγορσης:
πληροφορία, κρίσεις, επιτάχυνση, επιβαλλόμενη προσαρμογή, ψυχικές απώλειες, αλλαγές ρυθμών κοινωνικο πένθος και ανασφάλεια, είναι κάποια από τα δεδομένα που καλούμαστε να επεξεργαστούμε.
Το νευρικό σύστημα δεν σχεδιάστηκε για μόνιμο και συνεχή αγωνα επιβίωσης.
Κι όμως, τα τελευταία χρόνια αυτό ακριβώς του ζητείται.
Γι’ αυτό και για πολλούς ανθρώπους, η Νέα Χρονιά δεν ξυπνά ελπίδα αλλά μούδιασμα, αγωνία ανεπάρκειας, φόβο ματαιώσεις .
Όχι από αδυναμία αλλά από υπερφόρτωση.
Η ψυχολογική ωριμότητα δεν βρίσκεται στο να «σπρώξουμε» τον εαυτό μας ξανά άλλη μια φορα στα όρια του
αλλά στο να αναγνωρίσουμε από την μια πόσο έχει ήδη αντέξει και από την άλλη να στοχαστούμε αν χρειάζεται εντέλει να τον βάζουμε στην παγίδα του μοναχικού αγωνιστή που αντέχει .
Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή δεν ζητά κατεύθυνση.
Ζητά χρόνο να καταλάβει τι συνέβη, ας μην ξεχνάμε ότι σε άλλο χρόνο αφομοιώνει το σώμα σε άλλο η ψυχή σε άλλο το συναίσθημα και φυσικά σε άλλο χρόνο γίνεται κάτι αντιληπτό σε γνωστικό επίπεδο , το δύσκολο εδώ είναι ότι έχουμε ξεχάσει να μας δίνουμε χρόνο
Οι αλλαγές που δεν αφομοιώνονται, παραμένουν ανοιχτοί κύκλοι.
Και οι ανοιχτοί κύκλοι καταναλώνουν ενέργεια, ακόμα κι όταν «προχωράμε».
Η Νέα Χρονιά συχνά φέρνει στην επιφάνεια ότι δεν εχει ολοκληρωθεί, αναμοχλεύει ότι μέσα μας δεν έχει ολοκληρωθεί για να μας οδήγηση εντέλει σε εσωτερική ενσωμάτωση .
Σε όλες τις φυσικές διαδικασίες, υπάρχει εποχικότητα.
Ανάπτυξη – παύση – αποσύνθεση – ανανέωση.
Στην κοινωνία μας όμως, μας έχουν μάθει να τιμούμε μόνο την άνοιξη και το καλοκαιρή
Την κίνηση.
Την παραγωγή.
Την εξωστρέφεια.
Και όμως, το φθινόπωρο και ο χειμώνας που αντιπροσωπεύουν
Την εσωτερική απόσυρση.
Την παύση και την ανάπαυση
Τον στοχασμό πάνω στης ανάγκες είτε είναι υπερβολικές είτε ανεπαρκείς (γιατί ο χειμώνας αντιπροσωπεύει τον σωστό διαχειρισμο της τροφής και τον πορων) .
Είναι αναγκαιότητα για να κρατηθεί σε υγειά το σύστημα μας, η εσωτερίκευση ανήκει στην προστατευτική σοφία του ψυχισμού.
Η ψυχή, όταν έχει δουλέψει πολύ, χρειάζεται το σκοτάδι, την ησυχία, το προς τα μέσα για να ανασυνταχθεί.
Ένα από τα πιο αγχωτικά αφηγήματα της εποχής είναι η απαίτηση κατεύθυνσης:
«Πού πας;»
«Τι θέλεις;»
«Ποιο είναι το επόμενο βήμα;»
Όμως η ψυχολογική αλήθεια είναι πιο απλή και πιο τίμια:
δεν είναι όλες οι φάσεις για αποφάσεις.
Κάποιες είναι για αποφόρτιση.
Κάποιες για παρατήρηση.
Κάποιες για αποσύνδεση από ρόλους που εξαντλήθηκαν.
Η Νέα Χρονιά μπορεί να είναι απλώς:
μια περίοδος όπου δεν πιέζεις τον εαυτό σου να ξέρει, να κανει ,να δείξει, να αναλάβει.
Και αυτό, από μόνο του, είναι βαθιά θεραπευτικό.
Ίσως η πιο ψυχολογικά υγιής στάση για τη Νέα Χρονιά δεν είναι η δέσμευση, η υπόσχεση, η διαβεβαίωση
αλλά η παρουσία.
Να είσαι παρών:
όταν κουράζεσαι
όταν αλλάζεις γνώμη
όταν δεν έχεις διάθεση
όταν κάτι παλιό ζητά να τελειώσει
- όταν δεν ξέρεις τι θέλεις
Η ψυχική παρουσία δεν λύνει τα πάντα, όμως εσυ είσαι εκεί για σένα με κατανοήσει και όχι κριτική αυτό από μόνο του είναι μια σοβαρή μετατόπιση.
Επίσης δημιουργεί χώρο για να λυθούν τα οποία θέματα με τον χρόνο τους.
Αντιμετώπισε με ειλικρίνεια και σεβασμό τον εσωτερικό σου ρυθμό.